Halifax MZ 503

Geschreven op 07-10-2020
Redactie Heroes of the Sky


Foto: Halifax-mk3

Read the whole story in English. 

In de vroege ochtenduren van 25 april 1944 stortte in de Breemwaard bij Zuilichem een bommenwerper neer. Vijf van de zeven bemanningsleden kwamen hierbij om. Later worden de twee schutters krijgsgevangen gemaakt. 

Lees hieronder het verhaal van Michael Cassidy. 

 



Foto:  Mike Cassidy bij de staartkoepel

Het begint in de late uren van 24 april 1944 als de Halifax opstijgt voor een missie naar Karlsruhe. Niet minder dan 637 vliegtuigen, 369 Lancasters, 259 Halifaxes en 9 Mosquitos van allerlei onderdelen zijn die vroege ochtend voor deze aanval aangewezen. 
Bewolking boven het doel, alsmede een sterke wind, drijft de Pathfinders te ver naar het noorden, zodat de aanval eigenlijk mislukt. Het noordelijk deel van Karlsruhe wordt schade toegebracht, maar de meeste bommen vallen echter buiten de stad. De eerste run over het doel wordt afgebroken en ze moeten rondgaan voor een tweede aanval. 

 



Foto: De voltallige crew. Alleen de twee buitenste jongens overleefden de aanval

Ditmaal zijn ze succesvol, maar tijdens het wegdraaien wordt het vliegtuig getroffen door stukken van een andere bommenwerper die op grotere hoogte vliegt. Een deel van de neus is kapot en bommenrichter Redmonds raakt hierbij gewond.  

Een stormachtige wind komt het toestel in en binnen luttele seconden waait alles wat los is door het vliegtuig. Niet alleen de wind is een probleem, want op de hoogte waarop ze vliegen is de temperatuur ver beneden het vriespunt. 

Plotseling is alles in het vliegtuig ondersteboven en vliegen ze verder Duits gebied in, zonder steun van andere bommenwerpers. Het duurt even voordat ze weer op de juiste koers zijn, maar daarmee zijn de problemen niet voorbij. De beschadigingen vertragen hun snelheid en ze kunnen niet met de stroom bommenwerpers mee terug naar Engeland en moeten ook lager gaan vliegen. 

Als dan ook nog bij de Nederlandse grens de bewolking breekt, zijn ze een makkelijke prooi voor Duitse nachtjagers die op hen af worden gestuurd. 
“De hemel werd verlicht door lichtkogels en het volgende dat ik weet is die vuurballen recht voor me”, verklaart Cassidy later. “Het enige dat ik dacht was dat het vreemd zou zijn om dood te zijn”. 

De kogels missen Cassidy maar schakelen wel de twee rechtermotoren uit, terwijl overal vlammen zijn. Cassidy is er bijna zeker van dat ze Engeland niet zullen halen.  “Ik zocht contact met de piloot en zei dat het behoorlijk heet werd achterin. De piloot antwoordde, dat het daar ook behoorlijk warm werd.” 

Ondanks de ernst van de situatie is er geen moment van paniek. Op een gegeven moment geeft de piloot het bevel om te springen. “Tot ziens op de grond”, roept hij. Maar Cassidy kan zijn parachute niet vinden. Hij komt erachter dat de parachute is losgeschoten en vastzit in de draden van het plafond. Hij doet de parachute om, maar krijgt samen met een ander bemanningslid het luik niet open. Plotseling draait het vliegtuig op de zij en valt een enorm eind.  Cassidy wordt rondgeslingerd en stoot zijn hoofd, maar de piloot gaat terug in de cockpit en slaagt erin het vliegtuig weer recht te krijgen.  “Ik lag daar en dacht omdat ik toch doodging dat ik net zo goed nog een keer kon proberen het luik open te doen”. Dit keer lukt het.

Niet wetend hoe ver ze nog van de grond zijn, duikt Cassidy er met het hoofd naar voren uit, gevolgd door Ray Tanner. “Ik trok onmiddellijk aan het koord en had nog net tijd om omhoog te kijken en zag mijn parachute opengaan. Plotseling explodeerde het vliegtuig en sloeg het met enorme kracht tegen de grond”. 

Als Cassidy landt met de gedachte dat zijn benen door zijn hoofd gingen. Tanner breekt zijn enkel bij de landing en slaagt erin op dezelfde wijze te ontsnappen; de rest van de bemanning sterft in de explosie of bij het neerstorten. Ray Tanner wordt verraden en in Gameren door de Duitsers opgepakt. 



Foto: overzicht crashlocatie

Nadat hij zijn vliegtuig een paar velden verder ziet liggen en branden, begint voor Cassidy een twee dagen durende poging om de Duitse troepen te ontlopen. Uiteindelijk wordt hij na een poging een brug over de Maas, zeer waarschijnlijk die bij Hedel, over te steken gepakt en als krijgsgevangene afgevoerd naar Heydekrug in Oost Pruisen. 

Zijn familie in Brittania Bay, nu een voorstad van Ottawa, zit een aantal weken in spanning na de crash. Een eerste telegram spreekt van zijn vermissing, in het tweede telegram komt de duidelijkheid dat hij gevangen is genomen. Ray Tanner overleefde de oorlog en is in 1988 overleden aan kanker. 

Op 17 maart 2005, een aantal weken voordat hij naar Nederland zal afreizen om de 60-jarige bevrijding te vieren, overlijdt Cassidy in Toronto, op 81-jarige leeftijd. Zijn vrouw reist met zijn as naar Zuilichem, waar hij op 4 mei 2005 met militaire eer wordt begraven naast zijn oude bemanning. Hij is daarmee de tweede Canadees die na de oorlog toestemming krijgt om in Nederland te worden begraven bij zijn oude strijdmakkers. 

 



Foto: begraafplaats Zuilichem

 

Bewerkt artikel uit Short Bursts 69, 2000 (een Canadees luchtmachtblad voor veteranen) en met gegevens aangevuld door Wiebe de Ringh. Met dank aan dhr. P.M. Stoel. Lees hier het volledige verhaal